Εις κάθε Έλληνα το γένος και την παιδείαν "Οἱ δὲ τῶν παίδων διδάσκαλοι ἀνοιγέτωσαν μὲν τὰ διδασκαλεῖα μὴ πρότερον ἡλίου ἀνιόντος, κλειέτωσαν δὲ πρὸ ἡλίου δύνοντος. καὶ μὴ ἐξέστω τοῖς ὑπὲρ τὴν τῶν -παίδων ἡλικίαν οὖσιν εἰσιέναι τῶν παίδων ἔνδον ὄντων, ἐὰν μὴ υἱὸς διδασκάλου ἢ ἀδελφὸς ἢ θυγατρὸς ἀνήρ· ἐὰν δέ τις παρὰ ταῦτ᾽ εἰσίῃ, θανάτῳ ζημιούσθω." Αισχίνης κατά Τιμάρχου παρ.12...- Έτος ιδρύσεως 2006

Ου πάντα τοις πάσι ρητά.

Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

δεν μπορούν να ειπωθούν όλα σε όλους

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Διαβάστε το! "Όταν η Γερμανία λάτρευε την Ελλάδα"



ΡΑΦΑΕΛ ΑΡΓΚΟΥΓΙΟΛ

Αν κάποιος μείνει στην ερμηνεία την οποία δίνει στο «ελληνικό» ο γερμανικός λαϊκός (αλλά και όχι τόσο λαϊκός) Τύπος, οι συνέπειες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο στενάχωρες. Το «ελληνικό» είναι συνώνυμο του χείριστου, και το χείριστο μεταφράζεται σε διαφθορά, οκνηρία και φυγοπονία. Το μεγάλο παράδοξο, εντούτοις, είναι πως καμία κουλτούρα, στο άμεσο παρελθόν, δεν στράφηκε περισσότερο προς την Ελλάδα από ό,τι η γερμανική.
Η λατρεία της κλασικής Ελλάδας υπήρξε πολύ έντονη τον 18ο και 19ο αιώνα και στη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία· σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα όμως δεν υπήρξε τόσο καθοριστική όσο σε αυτή που σήμερα αποκαλούμε Γερμανία. Το «ελληνικό», που τόσο πολύ διασύρεται σήμερα, έμοιαζε απαραίτητο στη γερμανική κουλτούρα για τη συνοχή ενός έθνους που παρέμενε κατακερματισμένο σε πολυάριθμα εδάφη μέχρι πριν από ενάμιση αιώνα. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως οι σημερινοί Γερμανοί συνειδητοποιούν πόσο προσβάλλουν τις ίδιες τους τις πνευματικές ρίζες όταν χρησιμοποιούν υποτιμητικά τον όρο «ελληνικός»· είναι σαφές πως λιγοστή πνευματική λεπτότητα μπορεί να περιμένει κανείς από τους ευρωπαίους πολιτικούς των ημερών μας, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών: η ευρωπαϊκή κουλτούρα μοιάζει απόλυτα απούσα από την πολιτική που ασκείται στην Ευρώπη.
Και όμως, όσο αλλόκοτο και αν ακούγεται στους σημερινούς καταναλωτές της ενημέρωσης, η Γερμανία έχει αγαπήσει με πάθος την Ελλάδα. Τόσο που, σε αυτό που σε κάθε πανεπιστήμιο διδάσκεται ως το κορυφαίο έργο της γερμανικής λογοτεχνίας, τον «Φάουστ» του Γκαίτε, ο γάμος του πρωταγωνιστή με την Ελένη της Τροίας συμβολίζει, μεταξύ άλλων, την ένωση της αρχαίας Ελλάδας με ένα έθνος εν τω γίγνεσθαι ονόματι Γερμανία. Με την αξεπέραστη συνθετική του ικανότητα, ο Γκαίτε κορυφώνει σε αυτόν τον συμβολικό γάμο μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις διανοητικής οικειοποίησης που έχουν γίνει στην ιστορία του πολιτισμού: δύο κόσμοι, ο ελληνικός και ο γερμανικός, συνδέονται με ένα είδος κοινού πεπρωμένου που εκφράζεται μέσω της τέχνης και της φιλοσοφίας.

Επί δύο αιώνες, οι Γερμανοί συγγραφείς και φιλόσοφοι ζούσαν με την πεποίθηση πως ήταν οι φυσικοί κληρονόμοι των Ελλήνων στη σύγχρονη εποχή· πεποίθηση, γόνιμη και καταστροφική ταυτόχρονα, που οδήγησε σε υπερβολές - για να το πούμε με ευγενικό τρόπο - όπως η άποψη του Χάιντεγκερ πως μόνο στα γερμανικά και τα ελληνικά μπορεί κάποιος πραγματικά να σκέπτεται.
Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα - ως ιδεώδες, ως μεταφυσική οντότητα, ως σύμβολο - διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην ενδυνάμωση της γερμανικής κουλτούρας, χωρίς δυνατή σύγκριση με όσα συνέβησαν σε καμία άλλη χώρα, παρότι ο κλασικισμός υπήρξε θεμελιώδης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ισως πρέπει να αναζητήσουμε την εξήγηση στην αδυναμία των γερμανικών ως γλώσσας του πολιτισμού μέχρι το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, και στην ιστορική καθυστέρηση της γερμανικής ενοποίησης. Και για τους δύο αυτούς λόγους η πνευματική οικειοποίηση μιας εξιδανικευμένης Ελλάδας υπήρξε καθοριστική. Στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία αυτή η διαδικασία δεν κατέστη απαραίτητη. Στην Ιταλία, η γλώσσα της οποίας είχε μακρύτατη παράδοση πολιτισμού, το Risorgimento [το κίνημα της ιταλικής παλιγγενεσίας] στηρίχθηκε, με εδαφική φυσικότητα, στην αρχαία Ρώμη.
Μόνο η Γερμανία θεώρησε τον εαυτό της με τρόπο τόσο παθιασμένο και αποκλειστικό ως την πνευματική θυγατέρα της Ελλάδας (σχέση λίγο αιμομικτική στην περίπτωση του έρωτα ανάμεσα στον Φάουστ και την Ελένη της Τροίας). Ως συνέπεια, η γερμανική κουλτούρα συνάντησε τη μήτρα της, τον λόγο ύπαρξής της, το πεπρωμένο της, σε αυτό που υποτίθεται πως ήταν η ονειρική της Ελλάδα, εκείνη των ναών και των αγαλμάτων του Βίνκελμαν, εκείνη των θεών του Σίλερ (ίσως η κ. Μέρκελ να έπρεπε να διαβάσει το εξαιρετικό λυρικό του ποίημα «Οι θεοί της Ελλάδας»), εκείνη των ηρώων του Χέλντερλιν. Κατά μια έννοια, η Ελλάδα υπήρξε, μέσω των συγγραφέων και των καλλιτεχνών, το όνειρο της Γερμανίας.
Σήμερα, εφιάλτης. Βεβαίως και ζούμε σε έναν άλλο κόσμο, ο Γκαίτε και ο Χέλντερλιν δεν μπορούν να ανταγωνιστούν το δηλητήριο των μέσων επικοινωνίας που αυτοαποκαλούνται λαϊκά και τη συστηματική άγνοια των πολιτικών. Ούτε, προφανώς, είναι οι Ελληνες - ή υπήρξαν ποτέ - εκείνοι οι υπέροχοι κάτοικοι των στίχων του «Οι θεοί της Ελλάδας». Παραμένει όμως παράξενο - και, σε έναν βαθμό, φρικιαστικό - που η ίδια λέξη, το «ελληνικό», χρησιμεύει στο μεν πανεπιστήμιο ως αναφορά στις μεγαλύτερες των αρετών, στον δε δρόμο, ως σύνοψη των πλέον επικίνδυνων αμαρτιών.
To άρθρο του Ισπανού φιλοσόφου και συγγραφέα Ραφαέλ Αργκουγιόλ δημοσιεύτηκε στην ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς» - Το μεταφρασμένο άρθρο δημοσιεύεται από «Τα Νέα».
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η Γενιά της Ταυτότητας

Η Γενιά της ΤαυτότηταςEίμαστε η γενιά της ταυτότητας. Είμαστε η γενιά που μας σκοτώνουν γιατί κοιτάξαμε το λάθος πρόσωπο. Γιατί αρνηθήκαμε σε κάποιον ένα τσιγάρο ή γιατί είχαμε μια συμπεριφόρα που ενόχλησε κάποιον. Είμαστε η γενιά της εθνικής διασπασής της συνολικής αποτυχίας της συνύπαρξης, και της αναγκαστικής ανάμιξης των φυλών. Είμαστε η γενιά που τιμωρείτε διπλά. Καταδικασμένη να πληρώσει σε ένα κοινωνικο σύστημα που είναι τόσο γενναιόδορο με τους ξένους και που έγινε τόσο δυσβάσταχτο για το δικό μας λαό. Η γενιά μας είναι τα θύματα της γενιάς του Πολυτεχνείου που διοίκησε, μετατρέποντας τις σοσιαλιστικές της ιδέες σε τραπεζικούς λογαριασμούς ξεπουλώντας τον λαό και την πατρίδα. Απορρίπτουμε τα βιβλία της ιστορίας σας, για να ανακτήσουμε τις δικές μας αναμνήσεις μέσα απο τις ηρωικές πράξεις των προγώνων μας που διαγράφετε για να προβάλετε "ολοκαυτώματα" ξένων λαών. Δέν πιστεύουμε πλέον οτι ο Yusuf (αραβικό όνομα) είναι αδελφός μας. Έχουμε σταματήσει να πιστεύουμε σε ένα "Παγκόσμιο χωριό" και στην "Οικογένεια του ανθρώπου" Ανακαλύψαμε ότι έχουμε ρίζες, καταγωγή και ως εκ τούτου έχουμε ένα μέλλον. Η κληρονομιά μας είναι η γή μας, το αίμα μας, η ταυτότητα μας. Είμαστε οι κληρονόμοι του δικού μας μέλλοντος. Κλείσαμε τις τηλεόρασεις για να επιλέξουμε τι να δούμε και τι να διαβάσουμε, για να βγούμε στους δρόμους, να ζωγραφίσουμε τα συνθήματα μας στους τοίχους, να φωνάξουμε απο τα μεγάφωνα εναντίον της διευθαρμένης εξουσίας. Να σηκώσουμε τις σημαίες μας με το Λάμδα ψηλά. Το Λάμδα , που ήταν ζωγραφισμένο στις ασπίδες των περήφανων Σπαρτιατών προγόνων μας! Είναι το συμβολό μας. Δεν υποχωρούμε και δεν ενδίδουμε, κουραστήκαμε και βαρεθήκαμε απο την δειλία σας. Είστε απο τα χρόνια της μεταπολιτευτικής ευημερίας,της μίζας και της κομματοκρατίας, του SOS "Ρατσισμός" και της "ποικιλομορφίας" της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της μιας σακούλας πλαστικά τρόφιμα απο τα Lidl. Eίμαστε η γένια με πάνω απο 50% ανεργία κοινωνικό χρέος , πολυπολιτισμική κατάρρευση και μια έκρηξη του αντιλευκού ρατσισμού. Είμαστε η γενιά με διαλυμένες οικογένειες, αυτοκτονίες και χρέη στο "κοινωνικό" σας κράτος και στίς τράπεζες της δημοκρατίας σας Δέν θα μάς εξαγοράσετε με ένα συγκαταβατικό πολιτικάντικο βλέμμα, με μια αμειβόμενη απο το κράτος εργασία της μιζέριας και ένα ελαφρύ κτύπημα στον ώμο. Δέν χρειαζόμαστε την δική σας πολιτική για την Ελλάδα.Η Ελλάδα είναι η πολιτική μας. Είμαστε απο το χτές, είμαστε απο το αύριο...Είμαστε η Γενιά της Ταυτότητας. Κείμενο απο την Γαλλική Γενιά της Ταυτότητας, προσαρμοσμένο με παρεμβάσεις στα Ελληνικά δεδομένα, απο μπλόγκ "απόρρητο" Όσους μπλόγκερ εμπνέει ας το ανεβάσουν.
http://wwwaporrito.blogspot.gr/

ΚΙΚΕΡΩΝ

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη. Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθυρίζονται μέσα σ’όλες τις αυλές, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης: Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων. Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός

Τὸ καθῆκον μας : Περικλής Γιαννόπουλος , επίκαιρος όσο ποτέ

«Δὲν θὰ κρίνετε Σεῖς οἱ Φράγκοι -τὰ χθεσινὰ Ἀγριογούρουνα- Ἐμᾶς, ἀλλ᾿ Ἐμεῖς θὰ κρίνωμε Σᾶς καὶ τὸν Πολιτισμόν σας.»
Ἡμεῖς οἱ Ἰδεολόγοι εἴμεθα οἱ πνευματικοὶ πατέρες τοῦ λαοῦ. Ἡμεῖς εἴμεθα οἱ πραγματικοὶ ποιμένες αὐτοῦ. Ἡμεῖς κρατοῦμεν εἰς τὰ χέρια μας, τὴν ψυχήν του, τὴν καρδιά του, τὸ πνεῦμά του. Ἡμεῖς ἂν θέλωμεν τὸν διαφθείρομεν ἔως τὸ κόκκαλον. Ἡμεῖς ἐὰν θέλωμεν τὸν ναρώνομεν, τὸν ἀρρωσταίνομεν, τὸν πεθαίνομεν, τοῦ κόπτομεν κάθε καλόν, κάθε χαράν. Ἡμεῖς ἂν θέλωμεν τὸν βοηθοῦμεν ν᾿ ἀνθίσῃ περίφημα, νὰ εἶνε παραδειγματικός, θαυμάσιος. Οὔτε ὁ Δηλιγιάννης, οὔτε ὁ Τρικούπης, οὔτε κανεὶς ἄλλος πταίει, δι᾿ ὅ,τι ἔγινε, δι᾿ ὅ,τι γίνεται. Πταίουν μόνον, κυρίως, πρῶτοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος, καὶ ἡμᾶς βαρύνει ὁλόκληρος ἡ εὐθύνη της σήμερον, ἡ φοβερὰ εὐθύνη τῆς αὔριον ὁλόκληρος.

"Είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης".-Όμηρος

8 - Φεβρουαρίου 2005

"Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης"

Ψαρούδα-Μπενάκη πρός Κάρολο... Παπούλια.

Η Αποκρυπτογράφηση της δήλωσης